Sən yaxınım,
Sən yaxanım,
Həm əvvəlim,
Həm axırım…
Ortalıqda
qaldı nəysə…
Mən kül olum
əgər bu eşq isə!

Bir az utancdır,
Bir az uzaqdır…
Bir az da sancır,
Ya da sazaqdır..
Kəsir doğrayır…
İliyimi mənim…
Lap qırmancdır,
Bu dilim mənim…
Yox bu eşq yox,
Sadəcə qürur.
Daha zövqü yox…
Ümidimi qırır…
İndi getdim,
Qapını bağla..
Və qucaqla
Öz hikkəni…
İftixarla!

Sıxıb bir kitabı qoynuna, gəlir. Bir kitab, bir sevda, bir dərd, bir də o. Dünyanın sıxdığı qıza təsəlli… Bir kitab… Bəs bu qız? Görən kimdir o? Adi bir oxucu, ya da bir tanış… Bəlkə, bu kitabın pərisidir o?

Sıxıb bir kitabı qoynuna, gəlir. Onun sinəsində yanır bu kitab. Bəlkə, ölənlərin xatirəsi tək, yenidən qız üçün canlanır kitab? Hardasa bir yazar eşqini boğub, gömüb bu kitaba anılar kimi.. Və bir də bu qız var. Qəbir daşını sinəsinə sıxan zəvvarlar kimi.

Görən nə oxuyur, nə duyur bu qız… Bəlkə, var-gəl edir hey hərflərdə… Sadəcə, xəyali səyyahlar kimi, gəzir öz ruhunun sahillərində?

Saçları üzünə dağılıb, amma… Gözləri, bənizi bəlli uzaqdan. Ehtiyac, iztirab və bir də sükut. Onun qəlbinəmi dolub kitabdan?

Sıxılır bu kitab, hayqırır kitab.. Nə olar, qurtarın onun əlindən. Kömək edə bilməz heç bir insana… Bu qız nə umur ki, məcnun dilindən?

Onu atan kəsmi insafa gələr? Onu anlamayan dərdinə yanar? Bəlkə, bu kitabı sıxmaqla bu qız… Elə öz qəlbini cəzalandırar?

Sıxıb bir kitabı qoynuna gəlir. Onu tanımıram, bu kitab tanış. Onun üzündəki məsum sükutun mənə yazdırdığı bu əzab tanış.

Sıxıb bir kitabı qoynuna gəlir. Kitab arxasında sıxılır şəklim. Mənim təbəssümüm, onun ağrısı… O məni tanımır. Və tərs-tərs süzür…. Qıza ağır gəlib maraq-diqqətim.

Sıxıb kitabımı qoynuna, gedir… Müəllifsə donub, qalıb yerində. Bir vicdan əzabı, bir nigaranlıq… Mən kitab sancmışam bir qız qəlbinə.

Rüfət Əhmədzadə

18.01.2012

“Məni daha axtarma” deyə yazdığın anda.

Hiss edirəm, sən də söyürsən, qarğıyırsan

Mənim qəlbimi qıran barmaqlarını…

Və ağlayırsan mənim kimi

Başına yorğan çəkib

Barışmadığımız hər mənhus gecə..

Axı biz ikimiz də sevirik bir-birimizi!

Amma məndən irəlisən bir şeydə…

Diqqət eləmişəm,

Hələm-hələm…

“Mənəm-mənəm” desən də,

ata bilmirsən dəstəyi yerə…

Məni yerə sərsən də dəfələrlə,

Keçə bilmirsən məndən…

Gözlərindən düşsəm də…

Heç özüm də bilmədən,

Sənə də bildirmədən

Asılıb bir Tanrı cəzası kimi

Sallanıram sənin ürəyindən.

Bilirəm, sən də mənim kimi düşünürsən:

Hər şeydən əvvəl hörmət lazım idi…

Bir az da güvən,

Bir az da səbr…

Heç birinin gəlişini qarşılaya bilmədik…

Ayrılıq qorxusu…

Elə uzaqdan vurdu

Sənsizliyin, mənsizliyin qoxusu..

Qaçırtdı sevginin gətirəcəyi ən gözəl şeyləri…

Amma ən qorxulu nədir bilirsən?

Sən ordan danışırsan,

Mən burdan…

Biz yan-yana durub baxmadıq qorxuya…

Aramızda nəsə var…

Daha yaza bilmirəm.

Soyuqdur,

Sənsiz yaman soyuqdur

mənə evimizdə soba yanı…

Sən yoxsan yanımda,

Qarşımdasan..

Bax, ona görə!

Zinakarları, seks düşkünlərini (“sevgililəri”) dini pərdə altında “evləndirən” keşişin bayramıdır. Bildirilir ki, Valentin Rimski 14 fevral 270-ci ildə imperator Klavdiy tərəfindən edam edilib. Edama getməmişdən əvvəl isə da türmə nəzarətçisinin kor qızına sevgi məktubu yazaraq ona şəfa verib. Bilmirəm, bəlkə də bu kişi haradasa düz addım atıb, amma…

Maraqlıdır ki, onun haqqında əfasənələr yalnız 494-cü ildə Papa I Gelasius tərəfindən “sevgililər günü” rəsmiləşdirildikdən sonra dolaşmağa başlayıb Avropanı. O vaxta qədər isə, bir yazılı mənbə də yox idi barəsində. Sadəcə bir mənbə də onun dini təbliğata görə edam edildiyi bildirilir. 496-cı ildə isə Valentin Romalı kanonlaşdırılıb – yəni, “Müqəddəs” olub. Amma lap əvvəl isə…

Bundan əvvəl Romada bir bayram var idi: “Luperkaliya”. Latıncadan “dişi canavar” anlamına gəlir. Romanın yaradılışında yer alan əfsanədə “dişi canavar”a (Luperk”) ehtiram var. Maraqlıdır ki, qədim türklərdə də “dişi qurd” (Asena) anlayışı var. Amma daha Romadakı biabırçılığın olduğu Türk tarixində yazılmayıb.

Nədir bu biabırçılıq? Hər il 15 fevral tarixində romalı cavanlar  keçiləri qurban gətirir, dərilərindən qayış düzəldir, sonra isə bu qayışlarla Romanın şəhər meydanında  soyunub durmuş və uşaq doğmaqla problemi olan qadınları döyürdülər. Sonra isə bu qadınlar soyunur və başlayırdı… Mərəkə! Belə inanc var idi ki, bu ənənə qadınlarda doğuş problemini qaldırır. Müasir dünyada pornoqrafiyanın “fetish” janrını xatırladan bir festival olub bir sözlə.

Bu festival o qədər romalıların canına hopmuşdu və o qədər populyar olmuşdu ki, Avropanın dörd yanından “zəvvar”lar yığışırdı 15 fevral tarixində lütlənməyə. Kilsə isə heç nə edə bilmirdi.

Və yalnız 494-cü ildə I Gelasius öz sələflərinin atdığı növbəti “uyğunlaşma” addımlarından birini saldı tarixə. Romanın kafir inanclarına uyğun olaraq, Allahı “üçə bölən” Vatikan kilsəsi soyunmağı və sevişməyi tərgidə bilməyən avropalıların damarını 14 fevral tarixini bayram etməklə tuta bildi.

Bax, belə. Tədricən “Luperkaliya” unuduldu, lakin öz mahiyyətini “Valentin”də qorudu. Nə olsun ki, lütlənmə və digər biabırlıqlar az göründü… Nə olsun ki? İndi bütünd ünyada bu gün münasibətiylə festivallar, paradlar, partilər keçirilir. İşbazlar da bundan yararlanırlar, müxtəlif kampaniyaların təşkili ilə gənclərin beynini, şüurunu işğal edirlər.

Bizə heç nə olmasın. Bircə şeydən başqa… Kefimiz olsun!

Rüfət Əhmədzadə

14 fevral, 2012

Özün istəməsən də,

Öz iradənlə gedə bilməsən də,

“Dözərsən” deyib qopardılar məndən.

Səni aldılar məndən.

Və öldürdülər hardasa,

uzaq bir ölkədə…

Müalicən sənin edamın oldu…

Mənim ömrümdən aldı..

Sən öldün,

Mən də öldüm.

Səni yerindən alıb basdırdılar,

Mənsə hələ sürünürəm,

Bəlkə, kiminsə gözünə sataşam,

Alıb gömə iylənən cəsədimi.

Bir bəlli diləksiz, dəli şairsən.

Bəs, bu cəmiyyətdən nədir istəyin?

Ruhları gəmirən zəli şairsən.

Atılıb qapında bir yetim sevda,

O sənin də deyil, sahibi harda?

Sanki axtarırsan misralarında…

Aman, sən necə gülməli şairsən!

Tökülüb dünyanın qəmi üstünə,

Sıcaq duyğulardan sənə isti nə?

Dözərsən, şeirsə baxmaz şəstinə…

Qəm xəmirindədir, bəli, şairsən!

Amma bu ömür hey səni üzsə də,

Yaşadan bir eşq var, can çox bezsə də.

Kimlərsə kənardan lağla süzsə də,

Bir duyanın varsa, ceyli şairsən!

Gedən qəlbini geridə qoyursa,

Onda qayıtmalı, başqa yolu yox!

Qürurun eşqi yox, səni boğursa,

Bəxti oyatmalı, başqa yolu yox!

Həm ağlamalı, həm gülməlidirsə,

Acı versə də, sevilməlidirsə.

Hicranda qiymətə minməlidirsə,

Bu hissi dadmalı, başqa yolu yox!

Nə deyərsən, nə edərsən, bilmirəm.

Ya gələrsən, ya gedərsən, dinmirəm.

Mən yazaram, sənin kimi silmirəm,

Dərdi boşaltmalı, başqa yolu yox!

Saxlamaram qəlbdə əsirim kimi,

Qoruyaram ilahi sirrim kimi.

Hara getsən, mənimsən şeirim kimi,

Eşqi yaşatmalı, başqa yolu yox!

08.02.2012, Bakı.

Rüfət Əhmədzadə

Mənə qədər çox insan sənə etiraf etdi.

Sənə qədər çox qızı buraxsam da ürəyə,

Sənə qədər və sonra… Mənasını itirdi!

Mənə qədər və qəza – bir az sirli gəlsə də,

Güvənsəm  də Allaha, yenə də hey savaşdım.

Sənə qədər bu qəlbim, hey üsyanlar etsə də,

Sənə qədərmiş demə – qucaqlarda dolaşdım!

Mənə qədər var idin – bəlkə, daha bəxtəvər,

Mənim qədər təzadlı birisin sevməmişdin.

Sənə qədər var idim – həyata verib dəyər…

Əlbəttə, itkilərlə. Səni ki, görməmişdim!

Rüfət Əhmədzadə

04.02.2012

Axı, yazarlığa niyə başladım?

Nəyisə qəlbimdən süzmək üçünmü?

Göz yaşım söz daşım oldu, doymadım,

Sənə oxutdurub üzmək üçünmü?

Axı, niyə sevdim sevgidən dəmi,

Mən ki, elə sətir bəzədim qəmdən!

Olsam da kiminsə könül həmdəmi,

Daha bir hədiyyə dərd oldu məndən.

Sənə yaxınlaşdım mən nə amalla?

Axı, nələrisə dəyişəcəkdim!

Oynayıb sənin də duyğularınla,

Sonra xatirəyə dönüşəcəkdim.

Amma mən səninçün nə xatirəyəm,

Nə də ki, şairəm, sən deyən kimi.

Sadəcə, ötəri əsən bir mehəm,

İtərəm, gedərəm, sən sevən kimi.

Bəli, mən qorxuram sevgindən sənin,

Əslində heç özüm bilməm səbəbin.

Sadəcə, dəyişib adiləşməyin

Qorxusu qənimi imiş hisslərimin.

Məhəbbət sadəcə vasitəmmidir,

Özümü yenidən vacib duymağa?

Səbəb yox, sadəcə bəhanəmmidir,

Vicdan əzabı da şeir yazmağa?