Əsas səhifə » Proza » Köhnə yara (hekayə)

Köhnə yara (hekayə)

Rüfət Səid

Köhnə yara
(hekayə)

“Hər an ölə bilərəm” deyə düşünmək insana çox əzab verir. Elə hər an da ölürsən. Bunun bir yolu olmalıdır. Amma deyəsən, ürək xəstəliyindən çox ruhi məsələ var burda. Psixikam tamamilə pozulub. Necə edəcəyimi bilmirəm. Yaşamaqmı, ölməkmi… Əlbəttə ki, görəcəyim çox iş var. Bunu hətta cəmiyyətə ən faydasız insan da düşünə bilər. Mən niyə bu qədər xudbinəm?
Həkim deyir, yaxşısan. Elə də ciddi problemlər görmür. Sadəcə deyir ki, “hər şeyi ürəyinə salmağın ziyanınadır”.
Yəni ki, o tərəfə bir addım atırsan. İnsan olduqca, ölümə daha çox yaxınlaşırsan… Bəli! Duyğusal olmaq çox pis şeydir. Emosionallıq bizi məhv edir…

– Bəlkə, müalicə olunasan?
– Nə lazımdırsa, həkim nə yazıbsa, alıb yığmışam evə…
– Qəbul edirsən?
– Hə… Amma vaxtlı-vaxtında dərman atmaq yadımdan çıxır. Ən çox ürəyim sancanda atıram.
– Çox bərk sancır?..
– Bilmirəm, o zaman yarıcan oluram. Ağrılarımı ölçməyə taqətim qalmır.
– Necə yəni? Tam mənada necə hiss edirsən özünü?
– Nə bilim… Bir neçə saniyə sürən halsızlıq olur. Amma sonra küt ağrılar hiss edirəm. Köhnə yaranın ağrısı kimi.
– Köhnə yara? Qəribədir…
– Burda qəribə nə var ki? Hər kəsin ürəyində köhnə yara var. Nə isə, yaxşı olar, narahat olma!

Dostumla sağollaşdım. Onun gözləri arxamca gəlirdi, özü isə durmuşdu. Ondan mümkün qədər uzaqlaşmağa çalışdım. Birlikdə oturduğumuz kafe “Sahil”ə yaxın bir küçənin döngəsində yerləşir. Ordan buruldum, özümü metroya atdım. Atdım da sözdür…

Gözlərimi açanda gördüm ki, ölmüşəm. Həyat yoldaşım oğlumu qucağında tutaraq, göz yaşları axa-axa mənə baxır.

– Özünə gəldin? Necəsən?
– Hə… Gəldim. Hansı dünyadayam?
– Biz olan dünyada.
– Siz olan dünyada bu ürəklə yaşamaq mümkün deyil axı.
– Amma sən yaşayırsan… Şükür Allaha! Qorxmuşduq. Həkim deyir ki, 1-2 gün burda qalmalısan, sabah evə aparacağıq səni.
– Basdırmağa?
– Niyə belə danışırsan?
– Bilmirəm… Hər an ölə biləcəyimi o qədər düşündüm, artıq həyatdan uzaqlaşmışam.
– Belə danışma… Sən bizə lazımsan.
– Yaxşı… Yuxum gəlir.

Mən xəstəxanadan çıxanda həkimin gözləri mənimlə gəlirdi. Özü isə durmuşdu. Nədənsə, bu gün onu məşğul edən başqa xəstə yox idi. Günün xəstəsi məhz mən idim. Bəlkə də qəhrəmanı.. Bəlkə də, məğlubu. Səhnədəki rolundan məhrum olan uğursuz bir aktyor.

Məni dəfn etməyə aparırdılar. Ya da ki, yaşatmağa. Fərqi nədir, köhnə yaralarımı nə qədər sarısam da, onlar məni hər zaman ölü kimi yaşadacaq.

Və mən… hər dəfə klavişə toxunduqca, qəbrimə bir kürək torpaq atıram.

Advertisements

Köhnə yara (hekayə)” üçün bir cavab

Bir cavab yazın

Sistemə daxil olmaq üçün məlumatlarınızı daxil edin və ya ikonlardan birinə tıklayın:

WordPress.com Loqosu

WordPress.com hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Twitter rəsmi

Twitter hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Facebook fotosu

Facebook hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Google+ foto

Google+ hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

%s qoşulma