Əsas səhifə » Poeziya » Hədiyyə

Hədiyyə

Bir az özümdən qoparıb qoymuşdum
O hədiyyə qutusuna
– Ruhumun ən təmiz parçasını üfürə-üfürə.
Hər ehtimala qarşı,
əllərimdən belə toz hopar deyə.

Bir az da əzablarımdan var imiş,
Onlar məndən xəbərsiz qaçıb oturdular həmin qutuda
Salladılar ayaqlarını sırtıq dilənçi uşaqlar kimi.
Bir az da sevinclərim…
Utancaq, rüşvət üzü görməyən
bir elmi işçi balaları kimi
Qısılmışdılar qutunun küncünə.

Ən çox da ümidlərdi
Qutunun tam mərkəzində,
O üzüyün qaşında oturaraq
Sevinclərin, əzabların əlindən tutmuşdular…
Qarşımda necə xoş mənzərə vardı…

O dəniz sahilində
Gözlərimi üfiqə zilləyərək,
səni gözləyirdim mən.
Ümidlərim səni salamlayacaq…
Sevinclərim sənlə qanadlanacaq
Əzablarım səni görüb özlərini yığışdıracaqdılar…
Ruhumun ən təmiz parçası isə
Bu fürsətdə sənin ağuşuna atılacaqdı.

Əlbəttə ki…
Son mənzilləri dəniz olmasaydı.

Advertisements

Bir cavab yazın

Sistemə daxil olmaq üçün məlumatlarınızı daxil edin və ya ikonlardan birinə tıklayın:

WordPress.com Loqosu

WordPress.com hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Twitter rəsmi

Twitter hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Facebook fotosu

Facebook hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Google+ foto

Google+ hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

%s qoşulma