İntihar üzrə konsultant

rufat 2013Rüfət Əhmədzadə

İntihar üzrə konsultant

(“Bezginlikdən etüdlər” silsiləsi, 1-ci hekayə)

Təhqiqatçının qəzəbli sifətinə baxa bilmirdim. Sanki qorxurdum. Ya da utanırdım. Bilmirəm…

– Deməli, sənin heç bir günahın yoxdur?

– Əlbəttə. Qızın başı xarab idi, mən nə edim? Ölüb, öz günahıdır…

– Qız hələ ölməyib! Ağıllı ol, bu danışıqla türməyə gedəcəksən, bilirsən?

– Ölməyib, lap yaxşı!.. Oturub dua etməliyəm ki, ölməsin?!

– Hə, türməyə getmək istəmirsənsə, dua elə!

– Vecimə deyil… Məni türməylə qorxutma!

– Qorxmursan?

– Yox, səndən niyə… – sözümü bitirməmiş, çənəmdən dəyən yumruq məni stuldan yerə saldı. Ağzımdan axan qan necə də iyrənc görünürdü…

Bəlkə, doğrudan da mənim günahım var? Özü istəyirdi də ölməyi… Bilmirəm!

***

– Şair, sən də düşünürsənmi?

Müştəriylə qaynayan kitab kafesinin bir küncdə ikimizin qərq olduğu sükutu bu sual pozdu. Gözlərimi divardan asılan Mona Liza portretindən ayırdım, siqareti külqabıya basdırıb ona baxdım. Axı mən niyə burda oturmuşam? Məni bu qızla görüşə nə vadar etdi? Sadəcə, insanlara yaxşılıq etmək istəyimi? Yoxsa, əslində qəhrəman obrazı yaratmağın ləzzəti?

– Mən susuramsa, deməli, düşünürəm…

– Yox ey, sən də düşünürsən ki, həyat maraqsızdır?

– Mən daha bu barədə düşünmürəm, əzizim… Dön, o əsərə bax!

Üzünü döndərdiyində qıvrım telləri çiyninin üstündən qalxıb elə endi ki, sanki kimsə əlində pult onun hərəkətlərini yavaşladır, mənə “bax, bu qız romantik filmdən çıxıb, onun qədrini bil, sev” deyirdi. Amma bu, ucuz bir klipin səhnəsinə də bənzəyə bilərdi.

– Əslində o qədər də gözəl deyil, eləmi?

– Haqlısan, şair! Mən ondan gözələm, he-he…

Elədir. Mən də rəssam olsaydım onun rəsmini çəkərdim. Amma heyif.

– Bəs mənə kömək edəcəkdin?

– Nədə?

– Həyatın mənasını tapmaqda!

– Gəl gedək! – dedim və onun hazırlaşmasını gözləmədən siqaret qutusunu, alışqanı götürüb piştaxtaya yaxınlaşdım. Hesabı soruşub ödədim və qapının ağzına irəlilədim. O isə çaşqın halda hələ də yerində mənə baxırdı.

Başımla “gəl” işarəsi verib çıxdım küçəyə.

***

Mən hara getdiyimi bilmirdim, eləcə küçə uzunu irələyirdim. O isə tövşüyə-tövşüyə dalımca gəlirdi. Daha doğrusu, qaçırdı.

– Şair, biz niyə görüşdük?

– Bilmirəm, peşmansan?

– Yox, amma dünən görüşmək üçün o qədər inad elədin ki…

– Bəs bu gün? – dönüb kinayəli baxışlarla çaşbaş qalmış gənc qıza baxdım. Əslində, bu kinayənin səbəbini özüm də anlamırdım.

– Bu gün soyuqsan. Hara tələsirsən axı?

– Bilmirəm, xətrinə dəydim? – geriyə baxmadan gedirdim. – Hə, deyirsən soyuğam… Necə olmalıydım ki?

Səs gəlmədi. Addım səslərini də eşitmirdim. Dönüb geriyə boylandım. Yox idi.

Hara qaçdı görəsən? Əşşi, cəhənnəmə… Yenidən bir siqaret yandırdım və küçəni burulub metronun səmtini buruldum.

O isə küçənin kənarındakı maşınların arxasında gizlənmişdi: səkidə oturub ağlayırmış… Bu isə mənim ağlıma gəlmədi. Niyə? Bilmirəm…

***

– Hardaydın? Xalamgilə gedəcəkdik. Bayaqdan uşağı geyindirmişəm… oturub səni gözləyirik!

– Mənsiz gedin! – və öz yazı otağıma keçib qapını bağladım.

Noutbuku açdığımda ilk işim “yoxa çıxan” o qızı bloklamaq oldu. Niyə? Bilmirəm…

***

İki gün sonra zəng etdi.

– Necəsən?

– Ogünkü kimi. Sən?

– Mən daha yaxşıyam.

– Nə əcəb?

– Hə… Sən məni atıb gedəndən sonra bir oğlanla tanış oldum.

– Afərin… Amma mən səni atmadım ki! Sən yoxa çıxdın…

– Ağ cipin yanında oturub ağlayırdım.

– Ağ cip nədir? Harda?

– Həmin küçədə də… bir oğlan yaxınlaşdı, göz yaşımı sildi..

– Ağ cipin yiyəsi?

– Ha-ha! Yox, adi bir oğlan… Qayıtdıq o kafeyə söhbət elədik.

– Afərin! Yenə intihar eləmək fikrin var, yoxsa… ?

– Düzün deyim?

– Hə!

– Hələ də qalıb o fikirlər… Amma oğlan elə mehribandı, elə yaraşıqlıdır…

– Onda möhkəm tut ondan.

– Bu gün görüşəcəyik, səni də tanıyır..

Sanki qısqandım onu. Həm də əsəbiləşdim – mənim haqqımda ona-buna danışıbmış!

– Cəhənnəm ol! –deyib dəstəyi asdım.

***

– Uşağı dayədən götürə bilərsən?

– Baxaram!

– Nə baxaram? Mən işdən çıxa bilmirəm, sən get də…

– İşim var!

– Evdə boş-bikar oturmusan ey!

– Dedim işim var!

Və dəstəyi asdım. Əslində, heç bir işim yox idi. “Youtube”da diskoteka mahnılarını dinləyib siqaret tüstülədirdim. Diskoteka mahnıları və məlul, sakit oturuşum…

Yenidən zəng gəldi. Nömrəyə baxmadan, “Yes”i basıb bağırmağa başladım

– Sənə deyirəm, işim var da!

– Şair, nolub, mənəm ey!..

– Hə… Səndən nə əcəb?

– Vaxtın var?

– Görüşməyə? Yox, uşağın dalınca getməliyəm…

– Danışmağa! Ayrıldıq ey…

– Kimlə?

– Sən məni atanda oğlanla tanış olmuşdum ha…

– Nolsun ki! İki günə başqasını taparsan! Axır birinə gedərsən də.

– Bu dəfə sənə asan gəlməsin!

– Niyə?

– Mən qız deyiləm artıq!

Duruxdum. Deməli, belə… 18 yaşlı qızın həyatında baş verə biləcək ən axmaq şey!

– Gəl “Facebook”da danışaq.

– Bloka atmısan.

– Çıxardaram.

– Yaxşı…

***

Başa salmağa çalışırdım ki, həyat bununla bitmir. Nə olsun ki?! Axı nə olsun ki, daha bakirə deyil? Dünyada o qədər qız… yox, qadın var ki, gündə biriyə yatıb-durur, amma xoşbəxtdir!

Anlamırdı. Ya da anlamaq istəmirdi. Axı, mən onu intihar fikirlərindən daşındırmağa çalışırdım. Yoxsa, əksinə, daha da həyatını ağırlaşdırırdım…

– Günahkar sənsən!

– Niyə?

– Mənlə bir az mehriban ola bilərdin.

– Axı nə edə bilərdim?

– Səni fikrindən daşındırmaq üçün iki ay boş-boş danışdım. Qulaq asmadın.

– Mən səndən məsləhət istəyirəm.

– Haçan məsləhətlərimə qulaq asmısan?

– Bu dəfə qulaq asacam.

– Yaxşı, onda evdə nə qədər dərman varsa, hərəsindən 5-6 dənə dalabadal udarsan.

– Qorxuram axı!

– Onda çıx eyvana at özünü…

– İkinci mərtəbədən ölmərəm axı…

– Damarını doğra!

– Qorxuram.

-Onda yaşamağı yoxla.

– Ən çətini elə budur da, şair!..

– Vallah, sən bilərsən.

***

– Bu oğlanı tanıyırsan?

Təhqiqatçının göstərdiyi A4-də bir sarıbəniz oğlanın şəkli vardı.

– Yox, amma o səni tanıyır. Zərərçəkmişlə yazışmalarını da verib bizə.

– Zərərçəkmiş? O xəstəyə zərərçəkmiş deyirsiz?

– Xəstə? Qıza təcavüz eləmisən, intihara təhrik eləmisən.. Hələ dilin var danışmağa?

– Hə, var. Mən ona heç nə eləməmişəm! – niyə bu qədər təmkinli idim… Bilmirəm!

Növbəti yumruqdan huşumu itirdim.

***

– Cənab leytenant! Sizi məhkəməyə versəm, necə olar?

Sualıma cavab gəlmədi. Təhqiqatçı susub, başını aşağı əymişdi.

Cibimdən sınıq dişlərimi çıxarıb tamaşa elədim. Əşşi, nə məhkəmə? Cəhənnəm olsunlar… Evimə qayıtmalıyam.

***

– Yazıq, nə günə qoyublar səni?

– Çay ver…

– Mama ləvəngi bişirib, bir tikə ye…

– Heç nə istəmirəm.

Öz otağıma keçib sükutuma qayıtdım.

***

– Ona yalandan demişdim ki, mənə təcavüz eləmisən.

– Niyə axı? Səbəbi nəydi bu qədər yalan danışmağın?

– Bilmirəm… Sənə acıqlıydım.

– Bəs niyə intihar elədin?

– Səndən qisas alacaqdım.

– Nəyin qisasını?

– Bilmirəm…

– Bakirə olduğun məlum oldu. Əsas budur.

– Hə, amma səni tutsaydılar, necə də əla olardı!

– Sən dəlisən? Daha mənə zəng eləmə…

Mətbuat məndən danışırdı. “Facebook”da isə hər kəs bu suala cavab axtarırdı: Şairi türmədən kim xilas etdi? Hansı nazir tapşırdı? Nə qədər rüşvət verdi?…

Kimsə günahsız olduğuma inanmaq istəmirdi. Əşşi, cəhənnəm olsunlar.

Əslində heç də günahsız deyildim. Qəhrəman olmaq istəyirdim. Al, bu da sənə qəhrəmanlıq ləzzəti!

 

Advertisements

Bir cavab yazın

Sistemə daxil olmaq üçün məlumatlarınızı daxil edin və ya ikonlardan birinə tıklayın:

WordPress.com Loqosu

WordPress.com hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Twitter rəsmi

Twitter hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Facebook fotosu

Facebook hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Google+ foto

Google+ hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

%s qoşulma