Rüfət Əhmədzadə – “Uşaqlar kimi”

Mən istəmirdim belə olsun,
İçimdəki boşluğun səbəbkarı özüm olsam da.
Sən istəmirdin mən belə üzülüm
Könlümdə fırtına qoparsan da.
Biz istəmirdik belə ayrılaq.
Bəli… söz vermişdik bir-birimizə
Uşaqlar kimi sevəcəkdik, amma…
Böyüklər kimi ayrılacaqdıq.
Sanki böyüklər ayrılanda
Uşaqlar ağlamır…
Sanki böyüklər dalaşanda
Heç nə sınmır, dağılmır.
Biz xəyallarımızı da zamanın axarına buraxmışdıq.
Biz arzularımızı da hardasa unutmuşduq.
Həyatı unutmuşduq demə…
Nə gözəl yaşayırdıq.
Sonra sən dedin ki, belə gedə bilməz…
Mən üsyan elədim.
Mən yox dedim…
Itirmək istəmirdim, başa düşürsən?
Itirdim.
Sevmək istəmirdim.
Sevdim.
Unutmaq istəyirdim.
Unutmadım…
Sonra dedim daha bəsdir.
Itirmək istədim.
Olmadı… hara getdimsə mənlə gəldin.
Sevmək istədim… özün də bilmədən, imkan vermədin.
Unutmayacam dedim…
Onun məni necə çox sevdiyini…
Amma sən hər yadıma düşəndə…
Elə bil itələdin, qovdun hər kəsi ağlımdan.
Mən istəmirdim belə olsun,
Içimdəki pintiliyin səbəbi özüm olsam da.
Sən istəmirdin mən belə heykələ dönüm.
Könlümdə yağışlar yağdırsan da.
Biz istəmirdik belə ayrılaq.
Bəli… aldatmışdıq bir-birimizi
Böyüklər kimi sevdik, amma…
Uşaqlar kimi ayrıldıq.
Advertisements

Bir cavab yazın

Sistemə daxil olmaq üçün məlumatlarınızı daxil edin və ya ikonlardan birinə tıklayın:

WordPress.com Loqosu

WordPress.com hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Twitter rəsmi

Twitter hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Facebook fotosu

Facebook hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Google+ foto

Google+ hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

%s qoşulma