Əsas səhifə » Esselər(içsəslər) » Xərçəngnamə

Xərçəngnamə

Sevdiyimiz, əziz bildiyimiz insanların itkisi çox ağırdı. Mənim sevdiyim qız, ən yaxın dostum, keçən il atam və bu gün (artıq dünən) də əmim xərçəngdən gedib. Atam 62, əmim isə 65 yaşında vəfat etdilər. Amma sevdiyim qızın öləndə 21, dostumun isə 23 yaşı vardı. Gəncdilər, çox gənc…

Sanki dünyaya ötəri salam verməyə gəlmişdilər. Sevdiyimizi itirəndə bizə elə gəlir ki, ölüb bitəcəyik, vəssəlam..

Amma ölmürük, yaşayırıq. Başqa variant yoxdur. Nə xoşbəxt oluruq, nə bədbəxt. Sadəcə yaşayırıq. Bu gün ailəm var, övladım var, Allahın köməyilə hələ biri də olacaq. Taleyimdən naşükür deyiləm, gözəl ailəm var. Amma tam səmimi və cəsarətlə deməliyəm. Sanki müharibədən qalma bir kontuziyam var.

Hər dəfə nəsə oxşar bir şey eşidəndə silkələnirəm, diksinirəm, yaramın üstü açılır, qan-leysan oluram… Həm də belə şeylər ən yaxın ətradımda baş verir, bir-bir əzizlərimi xərçəng aparır.

Di gəl ki, yenə də yaşayıram. Çünki biz özümüz üçün yaşaya bilmiriksə, övladlarımız üçün yaşamalıyıq. Yaxşı oğlan ailəsinə halal çörək aparan oğlandır. Ona da imkan versələr…

Bağışlayın, başınızı ağrıtdım.

 Rüfət Əhmədzadə

Advertisements

Bir cavab yazın

Sistemə daxil olmaq üçün məlumatlarınızı daxil edin və ya ikonlardan birinə tıklayın:

WordPress.com Loqosu

WordPress.com hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Twitter rəsmi

Twitter hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Facebook fotosu

Facebook hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Google+ foto

Google+ hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

%s qoşulma