Homo Oblitus

“Homo Oblitus”
(lat. unudulmuş insan)
 
Mən səninçün zamanların ən qədimi olmuşam…
Küləklərlə aşınmış, yağışlarla yuyulmuş.
Mən yazan kitabələr oxuna bilmir daha,
Salnaməsi yarımçıq, əfsanəsi yalançı…
Mən danışan dil çoxdan “ölü dillər”dən olmuş,
Mən oxuyan nəğmələr quyu dibində qalmış.
 
Sən mənimçün hələ də yaşanmamış əsrsən.
Şütüsəm də, çatmağa min illərim var hələ…
Sən bir yeni şəhərsən, səmaya qol açarkən,
Göydələnlər altında qalan məzarlıq mənəm.
 
Mən səninçün sirr idim, bir ay, bəlkə, iki ay…
Bəlkə də, bir ömürlük tapmaca saydın məni.
Sən mənimçün dürr idin, qiymətini bilmədim…
Büküb xatirələrə, dənizə atdım səni…
Düşündüm ki, sağaldar zaman yaralarımı…
Elə bildim, gələcək daha da parlaq olar…
Nə biləydim, sağalmır yaralar,
xarabalar…
Abad olmur…
Sadəcə, çəkilib bir guşəyə…
özün öz əllərinlə başına toz tökürsən.
Sadəcə alışırsan yaralanmış, dağılmış,
“ölü dildə” danışan bir insan olmağına.
Eləcə söz qoşursan öz unudulmağına….
 
Rüfət Əhmədzadə
07 iyun 2017-ci il.
Advertisements