Teistlər, ateistlər və aftafeistlər

Bir məclisə düşmüşdüm, 3-4 nəfər getdik bir otaqda cəmaət namazı qılmağa. Nəysə ki, gördüm bir nəfər alnını möhürün şəkilli hissəsinə sıxır (çırpır da demək olardı). Mənsə möhürü çevirmişdim. Nə isə, sonra bu qardaş mənə yaxınlaşıb ki, bəs məndən sənə qardaş məsləhəti, çalış möhür alnında iz buraxsın, hamı bilsin möminsən.

Elə bildim zarafat edir, amma alnına diqqətlə baxanda ciddi olduğunu anladım (qardaşın alnında yup-yumru bir qızartı var idi). “Lüzum görmürəm” dedim, müctəhidlərdən danışmağa başladı. Mübahisə etmədim, dedim çox sağ ol, yaxşı fikirdir. Məndən cüssəli olmasaydı, həvəslə basıb döyərdim, çünki başa salmaqla düzələcəyinə inanmıram (mübahisə vaxt itkisidir).Yaxşı da ki, idmançı deyiləm, hər tində dalaşardım… İndi belə bir cahil də namaz qılır, ziyalılar da.

Bəzi ateist gənclərimiz isə yığışıb ucdantutma dindarları söyür, Allaha inananların “şərrindən” dövlətə sığınırmış kimi, siyasi yaltaqlığı “maarifçilik”lə sintez etməyə qalxırlar…

Din dövlətdən ayrıdır, amma niyə inadla dinlə dövləti qarşı-qarşıya qoymaq istədiklərini anlamıram. Axı mənim heç bir ateistlə işim yoxdur, öz guşəmə çəkilib duamı-ibadətimi edirəm… İcmalardan, təriqətlərdən də uzağam…

Ailədə də şəxsən zorakılığa və məcburiyyətə qarşıyam. Amma siz bu cür ifratçılıqla cəmiyyətdə panika yaradırsınız. Əgər nə vaxtsa bu ölkədə islam inqilabı və ya ona oxşar bir şey olacaqsa, tək səbəbi o aqressiv və yekəxana ateistlər olacaq. Konkret şəxsləri tənqid edin, bəlkə, mən də dəstəklədim, kim bilir?

Təəssüf ki… Ateizmi aftafeizmlə səhv salanlar da var. Onlar hakimiyyətdən pay almaq naminə özlərini dövlət-vətən təəssübkeşi göstərərlər. Əslində, onlar əqidəsizlərdir.

Rüfət Əhmədzadə

https://rufatahmad.wordpress.com/

Şah İsmayılı davamlı tənqid edənlərin əsl məqsədi nədir?

“İnsan öz keçmişini inkar edəndə və onu pisləməyə başlayanda fəlakət yaranır”

Həqiqətən də, düşünürsünüzmü, Şah İsmayıl Səfəvinin adı (və ya şair təxəllüsüylə Xətai) niyə bu gün inadla müzakirələrə çıxarılır?

Bəlkə, kimlərsə, bütün səmimiyyətləri  ilə bu xalqın fikirlərində inqilab etməyə, stereotipləri qırmağa çalışırlar?

Bununla da, onlar xalqı “təmiz zehinlə” gələcəyə aparacaqlar?

Yoxsa, əksinə, dövlətçiliyimizə sevgimizin “çürük” olduğunu göstərməyə, xalqımızın qürur sütunlarını bir-bir qırmağa çalışırlar?

Bəli, Şah İsmayıl Səfəvi tariximizdə qürur sütunudur. Həm də, ən möhkəmindən…

Düz 5 əsr bundan əvvəl yaşayan, Azərbaycanın və Anadolunun türkmən tayfalarını ətrafına toplamaqla böyük bir dövlət quran Şah İsmayıl Səfəvi niyə bu qədər gözlərə “batır”, nəyə görə bu qədər “alim”in yuxusunu ərşə çəkdirir?

Son bir neçə ildə davamlı olaraq, müxtəlif şəxslər tərəfindən hədyan və absurd ittihamlar eşitməkdəyik.  Bu şəxslərə də, ən yüksək səviyyədə cavablar verilib. Akademik Ramiz Mehdiyevin də bu mövzuda tutduğu mövqeyi müsbət qarşılayıram. Və son günlər Şah İsmayıl haqqında fikir bildirməklə gündəmə gələn hörmətli professor Nizaməddin müəllimə də, oxucularıma da bu fikirləri bir daha oxumağı məsləhət görürəm.

“İnsan öz keçmişini inkar edəndə və onu pisləməyə başlayanda fəlakət yaranır. Öz keçmişindən məhrum olan insan mənəvi boşluq dilində danışmağa başlayır. O, nəsillərin varisliyindən kənarda qalır, bununla da nəinki tarixin vəhdətini, həm də tarixin özünü alt-üst edir. Öz keçmişi ilə həmrəyliyin yoxluğu inkişaf etmiş mənlik şüurunun olmamasına və deməli, milli mənafe və dəyərlərin başa düşülməməsinə bərabərdir” (Ramiz Mehdiyev, “Şah İsmayıl Xətai”, istinad: APA, 04 dekabr 2012-ci il).

Guya XXI əsrdə arzu etdiyimiz sivilizasiyaya, fikri inqilaba çatmışıq… Cəmiyyətimizdəki birliyi tamamilə bərpa etmişik… İndi qayıdıb 500 il əvvəl Şah İsmayılın niyə şiə təmayüllü dövlət qurduğunu sorğulayırıq.

Azərbaycan məzhəb və konfessiya savaşları yaşamayan tək-tük ölkələrdəndir. Kimlərsə, inadla ölkəmizin simasında “qırış” axtarmağa çalışır…

Düşünün, hələ XX əsrdə maarifçi ziyalılarımızı ən çox narahat edən insanlarımızın özünü “müsəlman milləti” kimi tanıması  idi… Və il olub 2017, BDU-nun professoru deyir ki, “Şah İsmayılın damarlarında xristian qanı axırdı, xristian dövlətlərinin təsirilə hərəkət edirdi”.

Professoru bir az danışdırsanız, Şah İsmayılın gündə neçə dəfə subaşına çıxdığını da həvəslə danışar. Hər şeydən xəbəri varmış kimi..

Başqa sözüm yoxdur.

Sözardı: Şəxsən, mənim fikrimcə, lap başdan biz səhv etmişik: Şah İsmayılı ölkəmizdə şair təxəllüsüylə yox, qurduğu səltənətin adı ilə əbədiləşdirməli idik – Şah İsmayıl Səfəvi kimi. Bəlkə, yanaşma da fərqli olardı. Xətaidə inadla xəta axtaranlar da az olardı.

Rüfət Əhmədzadə

Qafqaznews.az

Masazırı ucqar dağ kəndiylə səhv salanlar… – VİDEO

“Yeni Bakı” komendantlığının əməkdaşları sakinlərə xidmət göstərmək əvəzinə, “kəndxuda”lıq edirlər…

Artıq neçə ildir ki, Masazır qəsəbəsində, Bakıdan maksimum 10 kilometr aralıda “Yeni Bakı” adlı şəhərcik yerləşir. Yəni, paytaxtdan elə də uzaq deyil və bəzi ucqar dağ kəndlərinin yaşadığı problemləri bu şəhərcikdə axtarmaq məntiqsiz olardı. Amma nə təəssüf ki, hətta Xınalıq kəndinin qazla təmin olunduğu bir zamanda, “Yeni Bakı”da yüzlərlə mənzilin qazdan məhrum olması, vaxtaşırı müxtəlif bəhanələrlə sakinlərin işığının kəsilməsi barədə xəbərlər eşidirik.

Bu şəhərcikdəki binaların çat verməsi barədə məlumatlardan savayı, sosial şəbəkələr və mətbuatda yetərincə foto və video faktlara rast gəlmək olar. Lakin bu məlumatları işıqlandırmaq da baha başa gələn işdir. “Yeni Bakı”nı idarə edən “İlin Dörd Fəsli” MMC bu və digər məlumatları cəmiyyətə çatdıranları məhkəməyə verə, hətta 243 min “təzminat” da tələb edə bilər. Jurnalisti təhdid edən şirkət nümayəndəsi  əlini-qolunu sallayıb gəzəcək, şikayəti “araşdıran” DİN Baş MCMİ əməkdaşından  kimsə hesab soruşmayacaq, şikayətçi jurnalistə isə guya noyabr ayında “göndərilən” məktubun niyə hələ də çatmadığını kimsə izah edə bilməyəcək.

Bu günlərdə “Yeni Bakı” sakinləri qaz verilməməsinə etiraz edərkən, şəhərciyə müxtəlif jurnalistlər toplaşmışdı. Hətta “Meydan tv” əməkdaşları şəhərcikdən canlı yayım da etdilər. Həmin vaxt şəhərcikdə çəkilən bir video bu günlərdə sosial şəbəkələrdə paylaşıldı. Videoda kadrlar yeknəsək alınsa da, məsələ barədə oxuculara bir balaca məlumat vermək istərdim.

Səbuhi adlı “Yeni Bakı” komendantlığının əməkdaşı (komendant Ehtiram Yusifovun köməkçisi) eyvana “Binaya qaz verin, biz donuruq”plakatı asan sakinin evinə soxulmağa, həmin plakatı ordan “yığışdırmağa” çalışır. Lakin sakin etiraz edir və əlindəki işıqpulu çeklərini göstərir. Deyir ki, sizə görə, mən 400 manata yaxın işıqpulu verirəm, o pulu ödəyin, plakatı yığışdırım.

Sizcə, əziz oxucular, həmin gənc doğru demirmi? Onun əvəzində isə Səbuhi adlı komendantlıq işçisi hərbə-zorba danışmağa, təhqir etməyə başlayır. Utanmadan da, sakinlərə küçə səviyyəsində “lampoçka-patron” söhbətləri edir. Baxın, MİS-lər xidmət sektoruna daxildir. Özünü MİS-ə analoq sayan “Yeni Bakı” komendanlığının əməkdaşları vətəndaşlara xidmət göstərmək əvəzinə, onlarla kobud davranır, “kəndxuda”lıq edirlər…

Axı, 50-60 min manat pul verib mənzil alan, sayğaclara görə 700 manat ödəyən, hər ay heç bir VÖEN göstəricisi olmayan qəbz qarşılığında 30-40 manat kommunal ödəniş keçirən vətəndaş heç kimin təhkimli kəndlisi deyil… Feodalizm dövrünü çoxdan keçmişdik, deyəsən! Amma yox, “İlin Dörd Fəsli” MMC rəhbərliyi sakinlərə də, onların şikayətini işıqlandıran jurnalistlərə də feodal düşüncəsiylə yanaşır, şəhərcikdə çəkiliş aparan KİV nümayəndələrini təhqiramiz ifadələrlə qovmağa çalışır, heç bir qanuna məhəl qoymadan “şəxsi qanunlar” əsasında işləyir…

Görəsən, hörmətli şirkət rəhbəri Elnur Hüseynov söyüşcül nümayəndəsi Mehman Muradlıdan tutmuş həmin o “lampoçkataxan” Səbuhiyə qədər hər bir işçisini xüsusi kriteriyalar əsasında seçib? “İlin Dörd Fəsli”nin əməkdaşı olmaq üçün, insanları söymək, təhdid etmək, əl-qol atmaq lazımdır?… Elədirsə, Allah xeyir versin… Hər bir kəndə şəhərdən “papkalı”lar qonaq gələ bilər. Hətta eşitdiyimizə görə, son günlər o “papkalı” müəllimlər “Yeni Bakı” istiqamətini tez-tez tutmalı olublar.

Rüfət Əhmədzadə

Qafqaznews.az

Ağdamın “dəli”ləri və “anormal”ları haqqında – AUDİO


Daha nə oldu, bu rayonda mətbuata kim şikayət edirsə, deməli, başı işləmir?

Yanvarın 5-də telefon söhbəti zamanı mənimlə küçə üslubunda danışan və əri tərəfindən yandırılmış müəlliməni dolayısıyla “anormal” adlandıran (“baxın görün, o qadın normaldır?”, “Nəsə çatışmır” və s)  prokuror Rəfail Zeynalov Ağdam RİH başçısı Raqub Məmmədovun qudası imiş.

Olmaya, iki quda əl-ələ verib, rayonu “anormalxana”ya çevirməklə məşğuldurlar?..

Dayanın, əziz oxucular! Kimisə təhqir etmək, qərəzli tənqid atəşinə tutmaq məqsədim yoxdur.

Sadəcə, “məni adam bilib danışan” prokuroru mən də adam bildim, ondakı bu özgüvənin səbəblərini öyrənməyə çalışdım… Nəhayət, ağdamlı tanışlarım mənə dedilər ki, “qudasının rayonudur, gözün üstə qaşın var” deyən yoxdur… Baxın, burda barmağımı “Snickers” bilib, dişlədim. Bundan əvvəl Raqub Məmmədovun müavini Ağa Zeynalov ondan 5 min manat rüşvət alındığını, pulunu tələb edəndə isə özünün kanala atıldığını deyən bağça tərbiyəçisi Fəridə Vəliyevanı “ruhi xəstə” adlanırmışdı.

Keçən ilin yayında Ağdam RİH nümayəndəsi Hüseyn Əliyev 4 il çörəkpulusunu ala bilməyən bir xanım haqqında xoşagəlməz sözlər işlətmişdi. Bu və digər məqamlar hamısı faktdır və diktofon yazıları da var… Yəni, Ağdamdan kim şikayət edirsə, ya “dəli”dir, ya “anormal”, ya da “əxlaqında problemi var”…

Ümumiyyətlə, insan nə vaxt söyməyə, təhqir etməyə başlayır? Sadə bir cavab: Leksikonunda normal danışıq üçün söz ehtiyatı tükənəndə, ya da yerli-dibli olmayanda.

Adama deyərlər ki, daha nə oldu, bu rayonda mətbuata kim şikayət edirsə, deməli, başı işləmir? Əgər bütün narazıları “dəli” çıxarmaq çətindirsə, Raqub Məmmədov xüsusi “dəlixana” da təsis edərək, özünə və qohumlarına mane olan “dəli”ləri ora toplaya bilər.

İndi bilmirəm, Ağdamda “normal” vəziyyət necədir. Onu da bilmirəm ki, Ağdamın məmurlarından, polisindən, prokurorundan narazı qalanlar nə dərəcədə “psixi xəstə” və ya “anormal”dırlar. Mən jurnalistəm və işim vətəndaşların müraciətini qələmə almaq, araşdırmaqdır. Əgər Səhiyyə Nazirliyində müvafiq vəzifə tutsaydım, əlbəttə, o zaman vətəndaşların psixiatrik ekspertizadan keçilməsi üçün “göndəriş” yazardım.

Amma söhbət xatirinə, işi aşsın deyə… başqasının haqqında nalayiq sözlər işlətmək, böhtan atmaq, xüsusilə də, 33 il bu ölkə üçün vətəndaş yetişdirən bir müəllimənin normallığına şübhə salmaq… Əlbəttə, normal deyil!

İstər Ağdamda, istərsə də digər rayonda… Olmaz belə! Öz işinizi düzgün görə bilmirsinizsə, ən azından, mətbuatla normal danışıq bacarığınız yoxdursa – sadə insanları niyə alçaldırsınız?! Ümid edirəm ki, aidiyyatı olan şəxslər tənqidlərimdən nəticə çıxaracaq.

Əlbəttə, ümid varsa, adam da var, həyat da…

Qədir bilib deyirəm!

Rüfət Əhmədzadə

Qafqaznews.az

Mövzu ilə bağlı linklər:

“Ağdamda həyat yoldaşını yandıran kişini “günahsız” çıxardılar?”

Ağdam prokuroru əri tərəfindən yandırıldığını deyən qadını “anormal” hesab edir?

“Ağdam RİH başçısının müavini 5 min manat pulumu aldı, özümü də kanala atdırdı” – ŞİKAYƏT

Yandırılan müəllimənin direktoru: “O qadının bir anormallığını görməmişəm”

Səmimi söhbət

 

Statuslarımda afət-şair söhbəti edirəm, dost-tanış da mənə “şair” xitabı edir. Amma səmimi deyim, mən özümü şair (nazim) hesab etmirəm.

Çap edilən iki hekayə və mənsur şeirlər kitabım var, amma nəzm kitabım yoxdur. Şeirlərimi bəyənən də azdır və bunu etiraf etməkdən utanmıram. Lakin məni bəyənməyənlər də etiraf etməlidir ki, çox fərqli üslubum və fəlsəfəm var – sadəcə populist şairlərdən olmadığım, özümü reklam etdirmədiyim, efirlərdən birdəfəlik imtina etdiyim və bir-birini tərifləyənlərdən ibarət “vilka-lojka” çevrələrinə girmədiyim üçün o qədər populyar deyiləm.

Bu gün qızların xoşuna gəlmək, daha çox oxunmaq və efirlərə çıxıb məşhurlaşmaq üçün damar doğrayan həmkarlarım üçün isə çox üzülürəm.

Şablon sevgi şeirləriylə, heç bir metaforası-təşbehi olmayan misralarla, ciddi və kədərli fanatkalarıyla, hər statusa gələn 150-200 laykla öyünürlər… və ədəbiyyat tarixində iz salacaqlarına inanırlar. Vallah, məcbur deyil ey bizi oxusunlar. Əsas anlamaqdır.

Rəhmətlik sevgilim üçün yazdığım şeirlərimdə nə demək istədiyimi cəmi 2-3 nəfər anlayır, onlar da mənim köhnə dostlarımdır. Yəni, sizi anlamayacaq adamların gözünə girməyə çalışmayın. Nə fərqi var, Fatmanisə xanım sənin şeirindən təsirləndi, amma Ümbülnisə xanım təsirlənmədi… Şeir içdən gəlməlidir və mən içimdən gələni yazıb ürəyimi boşaldıram. Sadəcə paylaşıb yüngülləşmək ehtiyacı var, onu izah edə bilmirəm.

Amma əsas olan özümüz kimi olmaqdır, publika üçün əlləşən adamdan şair çıxmaz.

Rüfət Səid Əhmədzadə

Bir kasıbın bayram düşüncələri

Yazıma şablon sözlərlə başlayıram: uşaqlığım(ız) ağır keçib. Özümü və ətrafımı dərk etməyə başlayanda SSRİ dağıldı, yeni dövlət yarandı və bu dövlətin yaranması ilə müharibəyə, böhran dövrünə girməsi göz qırpımında baş verdi. Düzdür, tələbəliyimin də ilk illəri kasıblıq içində və kirayədə keçib, amma yaddaşımda ən çox 1995-1996-cı illər iz salıb. Mənimlə həmyaşıd olanların əksəriyyəti razılaşar ki, həmin vaxtlarda bir çox ailə ət nədir, yağ nədir, sadəcə çörək almağa belə pul tapmırdı.

“Dendi” və “Sega” kimi kompyuter oyunları, “Supra” televizorların təzə-təzə ölkədə yayıldığı, bu “nemətlər”dən də əsasən “tuz” balalarının zövq aldığı illər idi. Elə “tuz” sözünü də “Sega” salonlarında öyrəndim. İmkanlı ailələrin ətli-canlı uşaqları dondurmanı iştahla yalaya-yalaya gəlib qapının ağzına toplaşmış kasıb izdihamını yarıb keçir içəri, ciblərindən “qız qalası” deyilən yüzlükləri və ya “nizami” deyilən 500-lükləri atırdı masanın üstünə. Biz kasıblardan kim qıvraq, yaltaqlanmağı yaxşı bacaran idisə, tez keçib həmin “tuz”un yanında otururdu. Biz də həsədlə bu “tuz”un başına yığışıb, “kamputer” oynamasına baxırdı. Hətta bəzən valideynlərimin “kamputer pulu” vədlərinə həvəslənib az qala hər dərsdə 5 almağa çalışırdım, amma bu vədlər çox az-az yerinə yetirilirdi, çünki çox yoxsul yaşayırdıq, atam bir ay işləyir, iki ay da iş axtarırdı.Baxın, bu “kamputer” sevdası biz kasıb uşaqlarının arasından “realist”ləri də çıxardı.

Güclü məhləuşaqları əvvəl biz kasıbları “tuz”lara qarşı qoyur, sonra isə bu “tuz”larla dostlaşıb, onları qoruyurdular. Əvəzində isə “Baküş”, “Sega”, “Plombir” və s. Dərsdən sonra günüm  alüminium və mis yığmaqla keçirdi. Bir dəfə  alüminium satıb, qazandığım pulu “Sega” salonunda qoydum. Evə qayıdanda anamdan yemək istədikdə isə, yavan çörək və həyətdə əkdiyimiz pomidorlardan verdi.. Dedi gözlə, axşam atan gələndə xörək də bişirəcəm. Əvvəl başa düşmədim, amma atam gələndə də evdə xörək bişmədi… və mən o zaman həyatı necə lazımdır dərk etdim.

Ondan sonra “Sega” salonlarına az-az getməyə başladım, “qazandığım” pulu “lotu” uşaqlardan gizlincə corabıma qoyub evə gətirirdim. Həmin illər məktəbdə yazdığımız inşaları yada salanda, dodaqlarım qaçır, başımı yelləyib öz-özümə gülürəm. Təsəvvür edin, evdə ət-yağ almağa pul yoxdur, amma sən Qurban bayramının adətlərindən həvəslə, pafosla cümlələr qoşursan. İnsanların necə bir-birinə yardım etdiyini, necə deyib-gülüb bir-birlərini təbrik etdiklərini yazırsan. İnşadan “5” alıb evə gələndə isə səni tamam başqa əhval-ruhiyyə gözləyir…

Əlbəttə, Qurbanlıq günlərində elə də aciz qalmırdıq. Atamgil 6 qardaş (indi cəmi 3 qardaş qalıblar, atam keçən il dünyasını dəyişib)idilər.. Hər bayramda Coratdakı baba həyətində yığışıb qurban kəsər, öz aralarında bölüşərdilər. Qurban bayramı mənim üçün həm ət demək idi, həm də ailəmizə bir gün üçün yüngüllük, rahatlıq demək idi – zarafat eləmirəm. Az-az ət yeyirdim, ona görə… Bunu indi deməkdən utanmıram. O günləri yada salıb yazmaqdan zövq aldığım da yoxdur. Artıq 2016-cı ildir. 30 yaşım var, atasız gənc atayam, ailə başçısıyam… Bu həyatda elə də çox şeyə nail olmamışam, amma öz biliyim və savadımla ayaqda qalmağa, ailəmi saxlamağa çalışıram. Çətin olsa da, birtəhər bacarıram. Bu 20 ildə mən də, sən də, biz də, siz də çox prosesdən keçdik. Əlimizdən çox şansları qaçırdıq. Yox, yox, yerimizdə saymadıq… Sadəcə, hərdən mənə elə gəlir ki… Getdiyimiz yolda dövrə vurub geriyə qayıdırıq. Yenə oxşar çətinliklər, yenə pessimist əhval-ruhiyyə, həmin böhranlı günlər…

Bayram mədəniyyətdir, mədəniyyətsizlik deyil. Bayram, vəhşi kimi, qanı su yerinə axıtmaq üçün deyil, tarixlərdən süzülüb gələn dəyərləri yaşatmaq, cəmiyyətdə yardımlaşmaq-bayramlaşmaq üçün bir fürsətdir. Bunu unutmayaq… Heç olmasa, bayramlarda dönüb geriyə boylanmağı bacaraq.

Gün o gün olsun ki, bir-birimizə “neçə belə bayramlara çıxasan” deyəndə utanmayaq, ikrah hissi keçirməyək, bayrama necə girdiyimizi düşünəndə köks ötürməyək… Bayramınız mübarək olsun!

Rüfət Əhmədzadə

Qafqaznews.az

 

Sistemin bir hissəsi

Hər bir insanın içində eqosu, qüruru və bir də gücdən qorxusu var. Gücdən qorxu hissi hər zaman oyaq qalanda bu eqo və qürur əvvəl əzilib çeynənir (plastilin kimi).

Sonrakı mərhələdə isə qürur təkəbbürə çevrilir, eqo isə artıq “mən yaxşıyam” yox, “mən filankəsdən, bəhmankəsdən yaxşıyam, Filan müəllimin adamıyam, Bəhman müəllimlə dostam” formasında təzahür edir. Sən ancaq özündən güclülərə hörmət edirsən, onları adam sayırsan.

Özündən zəiflər, kasıblar, hətta istedadlı olsa belə gözünə “aşağılıq tip”lər kimi görünür. Sən olursan sistemin bir hissəsi… Amma mən ola bilmirəm, af edərsiniz.

Mən anlamıram, niyə insan öz istedadını, bacarığını dəyərləndirməməli, niyə daha yaxşı həyat istəməmilidir.

Niyə insan başını aşağı salmalıdır. Və nə üçün başqaları üçün çalışanda da pis olursan, 1-2 gün ailən üçün çalışanda da… Niyə bu insanlar necə gəldi yaşayır, amma özü üçün yaşayanları da qınağa çevirir?

Bir də ki, anlamıram, niyə günah həmişə yıxılanda olur? Niyə həm siyasətə qarışmırıq, həm də bir-birimizə “siyasətin olsun” deyirik…

Və niyə bura Azərbaycandır? Niyə düzələn deyil?…

Rüfət Əhmədzadə